Dinçer Eşitgin

birer birer adam oluyor çocuklar

kedilerin kuyruklarına

                               teneke

gömlekleri üstüne sabahları

                               kravat

bağladıktan çok sonra...

önlerinde gökkuşakları koşuyorlar soluksuz acele

kovalıyorlar giderek bir çığ gibi üstüne hayatın

kalabalık sokakların kapanma saatlerinde

                    bir heyecan

                               bir heyecan

unutuluyor bir köşede öylece

                                              ıpıssız aşk

çocuklar ırmakları ellerinde temizliyor...

sonra kırılgan pencerelerinde geceler

okkalı bir yumruk gibi deviriyor zamanı

evlerin en şenlik durusunda bir poyrazla

                               savruluyor

                                        çocuklar

                                               savruluyor

bir kartal hücresinde ürperen kırlangıca...

s a v r u l u y o r

        gidilmedik göklerin

                     uçulmadık bahçelerin

                            söylenmedik şarkıların

                                                             kenarına

                                                    konup

                                                           konup

                                                  kalkan çocuklar....