Dinçer Eşitgin

[17:25], 22.VIII.2007

ASIL BU İŞLER BİTİNCE

ÖZLEYECEKSİNİZ ONU!

Dört beş ay önce bir arkadaşımın babası öldü. Taziyelerimi, uzaktan, telefonla bildirmiştim. Sonra yüz yüze karşılaşınca ilk konuşmamız babasından oldu haliyle..

Aradan aylar geçince, o ilk günkü işler bitince, günlük hayata dönünce, “Allah rahmet eylesin, iyi adamdı” sözleri yavaş yavaş seyrekleşip bir gün çekilip gidince, babasının yokluğunu daha iyi fark etmeye başladığından dem vurdu.

Bir yakınımızın, hatta çok yakınımızın diyeceğim,  ölümüyle karşılaştığımızda, etrafımızda kalan diğer sağlar ve yapılması gereken kimi mecburi işler (ölüyü yıkama, mezar yeri seçme, defin vs. gibi işler)  o ölüm acısının etrafında kısa süreli ve yapay bir güvenlik çemberi oluşturuyor. O çemberden, köşesinde bekleyen "mutlak acı" zaman zaman sızmaya çalışsa da tam oturmuyor içine insanın. Çember zayıflayınca ve hatta iyice kaybolunca, işte o zaman fark ediyoruz kayıpları...

*

James Joyce’un Kızkardeşler (The Sisters) hikâyesindeki o cümle geliyor akla:

“ ‘It’s  when it’s all over that you’ll miss him,’ said my aunt.” (Dubliners, p.15.)

*

Özlüyorum…

***